Η Βέρα Νι. προτείνει Θέατρο: «Κατερίνα» του Αύγουστου Κορτώ.

Η Βέρα Νι. προτείνει Θέατρο: «Κατερίνα» του Αύγουστου Κορτώ, στο θέατρο Εγνατία, σε διασκευή/σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη, με τη Λένα Παπαληγούρα, και τον Λόλεκ στην μουσική.

Τετάρτη βραδάκι. Ο τόπος: θέατρο Εγνατία, πίσω από την Αγία Σοφία. Ο λόγος: η «Κατερίνα» επέστρεψε επιτέλους στην πόλη της, και σαν καλές συντοπίτισσες πάμε να την προϋπαντήσουμε.

Το θεατρικό έργο, που αποτελεί μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Αύγουστου Κορτώ (σημ.: κλάμα) εξιστορεί τον πολύπαθο βίο και πολιτεία της μητέρας του αγαπημένου Θεσσαλονικιού συγγραφέα, και συνάμα καταπιάνεται με το ευαίσθητο θέμα της μανιοκατάθλιψης, αφού η Κατερίνα πάλευε μέχρι το τέλος με την ασθένεια (σημ.: πολύ κλάμα λέμε).

ΤΟΠΟΙ ΑΛΛΙΩΤΙΚΑ ΟΜΟΡΦΟΙ...

Σπηλιές waitomo, Νέα Ζηλανδία. Οι σπηλιές Waitomo, φαντάζουν με διαγαλαξιακές περιοχές, γεμάτες από φωτεινούς, διάττοντες αστέρες. Αστέρια που στην αλήθεια είναι αμέτρητες πυγολαμπίδες στις κορυφές των σπηλαίων. Οι επισκέπτες εισχωρούν στις σπηλιές και ξετυλίγεται μπροστά τους αυτό το μαγευτικό μέρος, που για να φτάσεις, περνάς μέσα από μια κοιλάδα λουλουδιών και ζώων. Η ονομασία του προέρχεται από την λέξη των Μαορί, wai που σημαίνει νερό και tomo, που σημαίνει τρύπα.

ΔΡΟΣΕΡΟ Smoothie ΜΕ ΒΕΡΙΚΟΚΑ ΚΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ…

ΥΛΙΚΑ:

6 φρέσκα βερίκοκα

1 ροδάκινο λευκόσαρκο

2 νεκταρίνια

1 κεσεδάκι γιαούρτι (200 γραμμ.) με γεύση ροδάκινο ή όποιο φρούτο σας αρέσει

Τα πιπεράτα ΣΟΚΟΛΑΤΑΚΙΑ ΤΗΣ ΦΡΟΣΩΣ…

ΥΛΙΚΑ:

500 γραμμάρια κουβερτούρα

Οι ‘’THE CRASH TRIP’’, από το Μουσικό σχολείο Τρίπολης ‘’μουσικομιλούν’’ στην Μαίρη Γεωργιοπούλου.

Τους βρήκα σε μαθητικό φεστιβάλ στην Καλαμάτα. Φεστιβάλ με τίτλο… ‘’Άλλαξε τον κόσμο. Το ‘χει ανάγκη’’. Έτσι το είπε ο Μπρεχτ…
‘’Aν επιτέλους μπορούσες τον κόσμο ν’ αλλάξεις, δεν θα
καταδεχόσουν να το κάνεις;
Ποιος είσαι;
Bυθίσου στο βούρκο
αγκάλιασε το φονιά, όμως
άλλαξε τον κόσμο: το ‘χει ανάγκη.’’

Κι εκεί που τα ‘’ ’λεγαν’’, οι έφηβοι μουσικοί, νόμισα πως, άμα τα πάρουν και πάρουν φόρα… δεν θα

ΠΑΟΛΑ… σαν Ιταλικό τραγούδι

Η δική μου, μικρή Πάολα, είναι το παιδί μου. Όχι το βιολογικό. Άνευ γραφειοκρατικών διαδικασιών. Άνευ τοκετού. Και ληξιαρχικών πράξεων. Είναι παιδί μου. Σάρκα από τη σάρκα μου. Κομμάτι του μυαλού και της ψυχής μου. Δεν είναι η κολλητή μου, όχι. Γιατί ανάμεσά μας θα υπάρχει πάντα αυτό το χαοτικό μεταξύ του μητρικού και του παιδικού. Που πονάει το κεφάλι της και μουδιάζει το μυαλό μου. Που βελόνες τσιμπάν την καρδιά της κι εγώ παθαίνω ανακοπή.

Το όνομά της δόθηκε από ένα παλιό ιταλικό τραγούδι. Τα μαλλιά της το πιο κόκκινο εκτυφλωτικό που έχεις δει. Μπούκλες φωτιές, αναμμένες κόκκινες πασχαλιάτικες λαμπάδες.

Η Βαρύτητα

Απελπίζεσαι;

Γιατί απογοητεύτηκες;

Συγγνώμη που γελάω , νόμιζα έβλεπες καθαρά γύρω σου.

Άκου..

Είμαστε όλοι προσωρινοί. Προσωρινές φιγούρες.

Ανταλλάξιμοι.

ΚΑΣΤΡΟ-ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ

ΛΕΥΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ… Σύμβολο-μνημείο της Θεσσαλονίκης. Υψώνεται μοναχικός κι αγέρωχος. Αποτελούσε το νοτιοανατολικό πύργο της οχύρωσής της. Το πιο γνωστό κάστρο της Ελλάδος. Μακρά ιστορία. Κατά καιρούς άλλαξε ονόματα και χρήσεις.

Αρχικά ονομαζόταν Πύργος του Λέοντος, όπως αναφέρει τουρκική επιγραφή του 1535-1536. Υπήρχε στον τώρα κατεδαφισμένο εξωτερικό περίβολο, στην είσοδό του. Το 18^ο αιώνα αναφέρεται ως φρούριο της Καλαμαριάς. Το 19^ο αιώνα, ως Πύργος των Γενιτσάρων και Πύργος του Αίματος. Τα ονόματα αυτά οφείλονται στο γεγονός ότι ήταν φυλακή βαρυποινιτών και η όψη του βαφόταν με αίμα από τις εκτελέσεις των φυλακισμένων από τους Γενίτσαρους. Άλλη εκδοχή –μάλλον και πιο σωστή- λέει ότι Πύργος του Αίματος ονομάστηκε για τις σφαγές τψν ίδιων των Γενίτσαρων εκεί.

"Της σερβιτόρας", (Της Ελένης Παλλέ)

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σερβιτόρα!

Απ' αυτές όμως που τις πιάνει το μάτι σου... Όχι εκείνες τις βαριεστημένες, ούτε τις θεογκόμενες. Αυτές τις ζεστές που νομίζεις ότι μαγείρεψαν το φαί που σου σερβίρουν. Που το πονέσανε το πιάτο ένα πράμα. Αυτές τις αβαφο-κομψές που τις φλερτάρουν που και που οι άντρες κι εκείνες χαμογελούν. Πώς να το πω; Χαλαρές αλλά και Κυρίες! Σαν αυτές τις γυναίκες που ξέρουν να ‘Είναι’’... με αυτή τη ζηλευτή σιγουριά του φύλου τους. Αυτές που δε σιχτιρίζουν τους πελάτες συλλήβδην… Αυτές που σπάνια γκρινιάζουν. Αυτές που ευχαριστιούνται να σερβίρουν περήφανα!

Ο ΚΥΚΛΙΚΟΣ ΚΟΜΒΟΣ Σ’ ΕΝΑΝ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ ΚΟΣΜΟ Του Φώτη Βεζυργιαννίδη

Τα ταξίδια δε σε κάνουν πάντα καλύτερο άνθρωπο μπορεί όμως να σου δώσουν την ευκαιρία να ξεστραβωθείς σε ορισμένα θέματα που τα θεωρείς δεδομένα και να αναθεωρήσεις.

Ετσι λοιπόν καρντάση μου κι εγώ ο γεννημένος και μεγαλωμένος στη φτωχομάνα, σ’ ένα ταξίδι μου στη Μαρτυρική Μεγαλόνησο με την διχοτομημένη πρωτεύουσα από μια πράσινη γραμμή, κατάλαβα ότι ο Κυκλικός Κόμβος της Πλατείας Αντιγονιδών δεν βρίσκεται εκεί για να δημιουργήσει εσκεμμένα αγωνία πριν αντικρύσεις το περίφημο Διοικητήριο πρώην Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Επίσης δεν βρίσκεται εκεί για να κρύβει τα ερείπια του αρχαίου ελληνικού ναού που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του ο οποίος δέχεται καθημερινά μπάζα και σκουπίδια, ενώ κάποιους άλλους ναούς που δεν ήταν καθόλου ναοί (βλέπε Ροτόντα) τους κρατάμε άσπιλλους και αμόλυντους.

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΣΗΜΑ ΚΑΦΕ......

Café imperial, Πράγα.

Η ακμάζουσα “κοινωνία του καφέ” της Πράγας οδήγησε από τα τέλη του 19ου αιώνα στην ανάγκη δημιουργίας πολλών cafes στην πόλη. Τα περισσότερα βέβαια καταστράφηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα από τα λίγα που διασώθηκαν είναι και το διάσημο “Café Imperial”, ένα “στολίδι” Art Deco στο κέντρο της πόλης. Διάσημο για τα περίτεχνα ψηφιδωτά και τις διακοσμήσεις σε κολόνες και οροφές. Ένα από τα ωραιότερα σκηνικά για την απόλαυση πρωινού ή απογευματινού καφέ.

ΓΕΛΑ ΡΕ......

ΑΝ Η ΒΑΡΕΜΑΡΑ ΗΤΑΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΆΘΛΗΜΑ… ΘΑ ΕΒΓΑΙΝΑ ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΕΒΩ ΣΤΟ ΒΑΘΡΟ.

Τι φοράς μωρό μου;

Ένα φανελάκι ροζ ‘’victoria secret’’ που λέει ‘’I LOVE YOU’’, εσύ;

Μια άσπρη φανέλα που λέει ‘’ΦΡΕΝΑ-ΕΞΑΤΜΙΣΕΙΣ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ’’.

ΑΓΑΠΗ VS ΚΑΨΟΥΡΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ

Παιδιά «καλωδιωμένα» στα παιγνίδια // Μερικές ιδέες για γονείς (Της Αγγελικής Ρουμελιώτου)

Πριν μερικούς μήνες μπήκα στο σπίτι ενός εφήβου που μεγαλώνει με τη γιαγιά του σε ένα χωριό. Ήταν ένα σπίτι καθαρό, φροντισμένο από μια υπέροχη γιαγιάκα από αυτές που ξέρεις ότι το καλοκαίρι τηγανίζουν πατάτες στρογγυλές σε υπαίθρια φωτιά γιατί έτσι είναι πιο νόστιμες. Το μάτι μου έπεσε σε μια γωνιά του σπιτιού που ήταν σαν καλωδιωμένη βόμβα. Καλώδια ρεύματος και ιντερνέτ σε μια περίεργη σύζευξη με έναν παλιό σκληρό δίσκο και ένα πληκτρολόγιο ενώ όλο αυτό συνδεόταν με μια παλιά τηλεορασίτσα και ένα κρεβάτι. Ο δεξιοτέχνης νεαρός θαμώνας φαινόταν ότι είχε απίστευτες ικανότητες στο να δένει και να λύνει υπολογιστές με αυτοσχέδιο τρόπο. Ένα τρομερό μυαλό, έτοιμο όμως να κοπεί από απουσίες. Τελείως αδιάβαστος. Μονίμως!

Τολμώ να ρωτήσω τη γιαγιά: Όλη νύχτα παίζει με αυτό;

‘’Η Μυρτώ δεν μένει πια εδώ’’.

Μια φορά κι έναν καιρό… ήταν ένα κοριτσάκι που το λέγανε Αλίκη. Ή μήπως Μυρτώ; Δεν μεγάλωνε ποτέ. Μια φορά κι έναν καιρό… ήταν μια γυναίκα που δεν μεγάλωσε. Γεννήθηκε μεγάλη. Χωρίς φίλους, χωρίς παιχνίδια. Η ‘’Αλίκη’’ γεννήθηκε για να ζωγραφίζει. Δεν μιλάνε μόνο οι λέξεις. Και τα χρώματα μιλάνε, ξέρεις.

Η Μυρτώ βάζει πρώτα την ζωή και μετά την επανάσταση. Παρόλα που φοράει κόκκινο φουλάρι με την φιλοδοξία πως η δικιά της γενιά θα ‘χε ακόμα τα κότσια ν’ αλλάξει τον κόσμο. Η Μυρτώ βάζει πρώτα την ζωή. Στη χώρα των θαυμάτων.

"Παλιομοδίτισσα" Της Ελένης Παλλέ

Πόσο μ’ αρέσει ένα ταλαιπωρημένο βιβλίο!
Μιλάω, για αυτό με τις ξεθωριασμένες σελίδες από ήλιο και άμμο, με σκόρπια, εδώ κι εκεί, σημάδια από σταγόνες θαλασσινού νερού... Αυτό μωρέ, που το πήρες μαζί σου στις διακοπές... Αυτό που μυρίζει μελάνι. Αυτό που το μετέτρεψες, άθελά σου, σε ένα αντικείμενο συνομωσίας μεταξύ τού ζώντος ή αποθανόντος συγγραφέα του και ενός ακατάστατου αναγνώστη... Ναι, σε σένα αναφέρομαι. Εσένα, που το παράχωσες στη ψάθινη τσάντα σου μαζί με τη πετσέτα και το αντηλιακό σου. Εκεί, κρυμμένο για λίγο, μέχρι να καταπιαστούν ξανά μαζί του τα υγρά σου χέρια και να στάξουν αλμυρές

Ο Κλέφτης, Του Στέλιου Μοίρα

Από τη στιγμή που ο αστυνομικός του επέστρεψε την ταυτότητα, έμεινε να κοιτάζει το όνομά του για κάποια δευτερόλεπτα λες και δεν το είχε δει ποτέ γραμμένο. Κι όντως έτσι ήταν, ακούγοντάς το μόνο, εδώ και χρόνια, από λογής χείλια και φωνές, σαν φθόγγους που έπρεπε κάθε φορά να σημαίνουν κάτι για εκείνον, να προδιαγράφουν και να στοχοποιούν ένα νόημα που πια, αυτή τη στιγμή που χαζεύει το κάθε γράμμα και την αλυσίδα που αυτό σχηματίζει με το επόμενο, δεν του προκαλεί κανένα ενδιαφέρον, τουλάχιστον καμία ταυτότητα με τον τρόπο που αυτός την φανταζόταν ως παιδί.

ΤΑ ΜΠΙΣΚΟΤΑ ΤΗΣ ΦΡΟΣΩΣ ΜΕ ΙΝΔΙΚΗ ΚΑΡΥΔΑ

ΥΛΙΚΑ:

250 γραμ. λάδι

250 γραμ. καρύδα

 250 γραμ. ζάχαρη

 250 γραμ. αλεύρι

‘’Προειδοποιήθηκαν αλλά γιατί δεν ειδοποίησαν;’’ Του Ηλία Μπιτσάνη

Όσο περνάει ο χρόνος, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούμε πως μέσα στην ατυχία, πολλοί άνθρωποι ήταν και τυχεροί. Ενδεικτικά περιστατικά γνωστών: Στη Θουρία είχαν διαμορφώσει σε διαμέρισμα για ηλικιωμένη το ισόγειο γιατί δεν μπορούσε να ανέβει σκάλες. Ανησύχησαν με την εντεινόμενη βροχή και όταν κατέβηκαν από τον πρώτο όροφο είδαν το κρεβάτι να επιπλέει και τη γιαγιά ακίνητη σε κατάσταση σοκ και την γλύτωσαν. Σε μια άλλη περίπτωση τα παιδιά ήταν σε ημιυπόγειο δωμάτιο και όταν ο πατέρας κατέβηκε να δει, είδε το νερό... στα παράθυρα και κόντεψε να μείνει.
 
Άγνωστο πόσα τέτοια περιστατικά καταγράφηκαν στην προσωπική, οικογενειακή και φιλική συνείδηση της εφιαλτικής νύχτας. Δίνουν όμως την αφορμή για κάποιες δυσάρεστες σκέψεις.