Στάση
Αμπελοκήπων. Μετρό. Καθίσαν αντικριστά και κοιτάχτηκαν συνωμοτικά για λίγη
ώρα... Ήμουν σίγουρη πως αυτοί οι δυο μοιράζονταν ένα μεγάλο μυστικό. Δεν είπαν
λέξη στη αρχή αλλά για κάποιο λόγο ένιωθες το διάλογο μεταξύ τους. Ο ένας γύρω
στα 65 με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα και μάτια που γυάλιζαν από φόρτιση και
ζωντάνια. Ο άλλος στο μεταίχμιο παιδιού-ενήλικα. Εκεί στη κόψη του ξυραφιού.
Εφηβάκι! Εκεί που ακούς λούπα την εκνευριστική ατάκα των μεγάλων, λες κι έχουν
συνεννοηθεί, "ρε συ, έγινες ολόκληρος άντρας".
Άρχισαν
να μιλούν, αργά και σταθερά χωρίς να κοιτάζονται για πολύ. Όσο πρέπει για να
καταλάβεις το 'δέσιμό' τους... Εκείνο το δεσμό που δε θέλει υπερβολές, μόνο
εκείνες τις σύντομες σπινθηροβόλες ματιές δευτερολέπτων που αρκούν και λεν τα
πάντα.

















